Haqqinda.az

Mən qulami xanədanam, padişahımdı Əli,
Ehtiyacım var ona püşdü-pənahımdı Əli,

Könlümü qıldı münəvvər, merhimanımdı Əli,
Qibləgahımdır Mühəmməd , səcdəgahımdır Əli.


Gəldilər həqdən bəyanə sirri ağaz etdilər,
Sözləri ilə bu cahan mülkinə pərvaz etdilər,

Həmdülillah biz gədanı məhrəmi raz etdilər,
Qibləgahımdır Mühəmməd , səcdəgahımdır Əli.

Ta əzəldən padişahımdır Həsən xülqi-riza,
Dünyavi üqbəda sərtacım Hüseyni Kərbala,

Nuri çeşmimdir İmam Zeynul-İbad,
Qibləgahımdır Mühəmməd , səcdəgahımdır Əli.

Zanu dildən bəndəkye Baqir qulami Cəfərəm,
Museyi-Kazım İmam Rzaya kəmtərəm,

Şah Təqi Baba Nəqi yolunda paki-bəstərəm,
Qibləgahımdır Mühəmməd , səcdəgahımdır Əli.

Masəva tərk eyləyib bizləri diyari ləhlətə,
Hakim onlardır bu gün layiq dir onlar hörmətə,

Lah Ardı »

Konlum yene cananin elinden gile eyler,
Bulbul ne cefa wikayet gule eyler.

Fexr eyler idim vesline,hicranina yandim,
Tale ne bilim ki,meni axir bele eyler.

Zalim feleyin gerdiwi atewlere yansin,
Evvelce ne covr eylese ehli-dile eyler.

Divanesiyem bir uzu goynek qara xalin,
Zulfun mene zencir kimi o,silsile eyler.

Bilsen sene ey gul ne qeder awiq olan var,
Teqriben eger saysan o min qafile eyler.

Ger badi-seba zulfune yol tapsa o wuxun,
Min tene cemenlerde gedib sunbule eyler.

Vahid,yene husnune heyranam o mahin,
Rehm eyle,desem covr eleme,o hele eyler. Ardı »

Mənə, ey gül, dedilər aşiqi-rüsva demisən,
Vermərəm mən ona dil, gəlsə də dünya, demisən.

Mənə kim aşiq olub çoxdan o dünyalıq olub,
O zəifçün deyil əsla belə sevda demisən.

O hara, mən hara qoy eyləməsin vəslə ümid,
Etməsin məndən onu bir də təmənna demisən.

Bu nə qarğışdı mənə etmisən, ey insafsız:
Ki, gərək ömrü boyu qalsın o tənha, demisən.

Demisən aşiqimin göz yaşı dərya olsun,
Qoy onu qərq eləsin biryol o dərya demisən.

Mənim eşqimdə əgər şair olubdursa daha,
Qoy mənə həsr eləsin bir neçə misra demisən.

Dedilər ki, demisən Yasini dərdindən ölə,
Allah ağzundan eşitsin, necə əla demisən!. Ardı »

Mərhaba, ey bəhri-zatın gövhəri-yekdanəsi,
Şəmi-vəhdətdir cəmalın kün-fəkan pərvanəsi
Ta əbəd hüsnün önündə səcdeyi-şükr eylərəm,
Ey cəmalın Kəbə, sənsən Küntə-kənzin xanəsi!
Hər ki qəvvas oldu bildi vəhdətin bəhrində kim:
Aləmin cismi sədəfdir, sənisən dürdanəsi.
Möminin Kəbə yeridir, kafirin bütxanələr,
Aşiqin dost eşigidir Kəbəvü bütxanəsi.
Buldu ləlindən Nəsimi nəfxeyi-ruhulqüdüs,
Ey Nəsiminin həyatı, canımın cananəsi.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Qaşın vəhyi bizə bürhan irişdi
Üzündə təvili-furqan irişdi.
Üzündə həq kitabı-vəhyi-mürsəl
Zəhi dövlət, sana həqdən irişdi.
Qaşınla kirpigin Turun dağında
Necə bir Museyi-İmran irişdi
Aşiq öz dərdinə çün Ardı »

Əfsus, heyf məndən o cananım ayrılır,
Can mülkünü xərabə qoyub canım, ayrılır.

Müştaqi-ğəm görüb də məni gühkən kimi,
Şirindilü şəkərləbü xəndanım ayrılır.

Baği-məhəbbət içrə mənə qüssə tapşırıb,
Bir ala gözlü sərvi-xuramanım ayrılır.

Geysuyi-yarə, söylə səba, şanə dəyməsin,
Tel-tel düşəndə gül üzə, yüz canım ayrılır.

Qan ağlasın həmişə gərək qan olan könül,
Baki bəla əsiridi, soltanım, ayrılır.
Məşədi Əyyub Baki Ardı »

Ey könül, tutma dilə yarı, gedir qoy getsin,
Unudub əhd ilə ilqarı, gedir qoy getsin.

Nə qədər sən də dedin, mən də dedim, xeyri nədir,
Tanımır evyıxan əğyarı, gedir qoy getsin.

Bir cavab gözləmə ondan bizə ümmid verəsi,
Səbəbin sorma, səni tarı, gedir qoy getsin.

Dolanırdıq biz onun başına pərvanə kimi,
Yandırır indi bu rəftarı, gedir qoy getsin.

Nə xəta eyləmişik ki, toxunub xatirinə,
Baxmayır indi bizə sarı, gedir qoy getsin.

Müşkül işdir dönə fikrindən o zalım balası,
Eyləmə boş yerə israrı, gedir qoy getsin.

Yasinin canına, ey dil, səni mən and verirəm,
Daha bezdirmə o dildarı, gedir qoy getsin. Ardı »

Eşqə düşüb fikri-vüsal çəkginən
Ömrü boyu dərdü məlal çəkginən.

Səbr ilə həsrət dağını parçala,
Vəsl yolun gözlərə sal çəkginən.

Etmə şikayət zamanım yox deyə,
Çəkməyə tap dərdi macal, çəkginən.

Düşməsin incik deyə qəm, başına
Gündə nəvazişlə sığal çəkginən.

Yar sənə qəm versə, nə qəm, qəm yemə,
Qəm yükünü çiyninə al, çəkginən.

Sirri-ləbin sorma cəvab, yoxdu, yox,
Qarşısına rəsmi-sual çəkginən.

Düşsə əgər hardasa qəm söhbəti,
Yasini fəxr ilə misal çəkginən. Ardı »

Ölüm bu dünyanın o üzündədi,
Bu üzü dünyanın güldü, çiçəkdi.
Ölməzlik məhəbbət zirvəsindədi,
Məhəbbət əbədi ömür deməkdi.
Sızlama ürəyim, sən dözümlü ol,
Bu dünya həm acı, həm də şirindi.
Bir gözlə sən ağla, bir gözünlə gül,
Bu dünya əzabına dözənlərindi...
Hicranın yolları bitməz, tükənməz,
Vüsal yollarına qar ələnibdir.
Ömrünü eşqinə qurban deyən kəs,
Xəyanət əliylə güllələnibdir.. . Ardı »