Sevgi varmı? → SUSQUNAM...
Susqunam.
Yorğunam…
Və bir o qədər də üzgün.
Bir azca hava istəyirəm çəkəm ruhumun ciyərlərinə, lap azacıq hava.
Cənnət havası kimi pak, təmiz, duru, saf. Haradan tapsam? Kimə getsəm? Haraya qaçsam?
Göz qapaqlarımı ağır-ağır qaldırıb ətrafıma nəzər edirəm. Tək deyiləm.
İnslər bütün izdihamları ilə ətrafımdadırlar yenə. Qarışqa kimi.
Hərə öz işində, hərə öz fikrində, hərə Öz dünyasında...
Kiminin özü dərd, kiminin sözü.
Kimi sözə həsrət, kimi sükuta.
Kiminin dili lal, kiminin gözü.
Kiminin də qəlbi parça-parça.
Yox, olmayacaq bilirəm, onlardan bir kömək yoxdur mənə.
Özüm, yalnız özüm çıxara bilərəm ruhumu bu havasızlıqdan.
Bəlkə qurtuldum bu toplumsal boğulmanın çəngindən...
Qalxıram. Yeyin addımlarla uzaqlaşıram bu kütlənin izdihamından və izdihamın ağır aurasından.
Ora… Hə, hə Ardı »